öyle bir an geliryorki hayatinda. ben napiyorum, neden yapiyorum diye soruyorsun kendine.
bir gün bi adam cikiyor karsina. begeniyorsun. taniyorsun. beraber egleniyorsun. beraber üzülüyorsun. beraber gülüyorsun. beraber agliyorsun. ve asik oluyorsun sonunda. seviyorsun onu artik. kalbini emanet ediyorsun onun ellerine.
bi annenin evladini düsündügü gibi her an onu düsünüyorsun..
"ay canim, o simdi beceremez, ona söyle güzel bi yemek yapayim..".
"bitanemin isi basindan askin, yardim edeyim bari.. ben kendi isimi sonra da hallederim.. gece uyumam, olsun".
"askim islak sacla cikma disari, hasta olursun, kiyamam ben sana" diyorsun.
ama o sana öyle bir kiyiyor ki. seneler sonra senin canina kiyiyor! el üstüne tasidigi kalbini atmis artik bir kenara, baska kalpler ariyor.. baska eller ariyor, baska gözlere bakiyor.
2 sene oldu. o 2 seneda kac yenilgi var, kac tökezleme var. hepsinin ardindan ayaga kaltim, bi öncekinden daha güclü devam ettim yoluma. daha sIkI sarildim. ama yanlis yolda devam ettim hep. hep yanlis kalbe sarildim, yanlis eli tuttum. hep ayni ele tutudum cünkü. hep ayni kalbe girmeye calistim, meger o kalpte bana yer yokmus. zorla kendime minik bir hayaldünyasi kurmusum; o, ben ve görenleri özendiren eglenceli iliskimiz.
neden mi sevdim? bilmiyorum. o oldugu icin belki. benim gözümde oldugu gibi mükemmel oldugu icin belkide.
ama artik ne kosmaya, ne yürümeye, nede yenilgilerimden tekrar ayaga kalkmaya gücüm var. tökezledim. düstüm. yenildim.
zamaninda sebep oldugum sey simdi benim basima geldi. ya ilahi adalet, yada sans. ama artik olmuyor. gücüm yok ki, kalmadi.
demek ki o beni sevmemis. yada belkide benim sevdigim kadar sevmemis. fark etmez de zaten.
ibo da demis ya..: bir kulunu cok sevdim, o beni hic sevmiyor.. kalbimi ona verdim, artik geri vermiyor...."
